Ona już wie.
Oto pięć powodów dla których warto rozszerzyć swoje horyzonty o muzykę klasyczną.
1. Można posłuchać dobrej muzyki bez jednoczesnego słuchania tekstów w stylu “despite all my rage I am still just a rat in a cage” albo “you say tom-ay-to, I say to-mah-to”, ewentualnie Czytaj resztę wpisu »
J.S. Bach z pierwszą wersją "November Rain"
Kto napisał te piosenki? Po odpowiedź klikamy w kropki (link do strony o autorze na allmusic.com). Ha, ale jestem zadowolony z pomysłu. I do tego mogłem sobie poszaleć z ulubionym znaczkiem, czyli “•”.
Manic Monday i Nothing Compares 2 U napisał ••••••.
Pastime Paradise (Coolio, jako Gangsta’s Paradise), As (George Michael) i Higher Ground (Red Hot Chili Peppers) Czytaj resztę wpisu »
Odpowiedź, wbrew pozorom, jest prosta: należy zacząć od The Planets – suity orkiestrowej brytyjczyka Gustava Holsta z 1916 roku. Jest to muzyczny portret siedmiu planet, z astrologicznego punktu widzenia. To wyjątkowo barwna rzecz, co łatwo stwierdzić porównując dwa najbardziej znane fragmenty, czyli Mars (co przynosi wojnę) i Jowisz (przynosi wesołość). Zwykle nic nie mówię o wykonaniach, ale tym razem odradzę wersję Herberta von Karajana – mógłbym wymruczeć całość i wyszłoby bardziej porywająco.
“I read the news today – oh, boy…” The Beatles – A Day in the Life
Robiłem kiedyś ankietę na najlepszą piosenkę Michaela Jacksona. Na Want You Back jakoś nikt nie głosował – może nie wszyscy kojarzą tytuł, bo to jeszcze z czasów zespołu rodzinnego Jackson 5. Refren ma taką melodię, że aż nie wiem. Ja bym na to głosował.
Michael Jackson • 1958 – 2009
Dwudziestowieczna muzyka poważna jest fajna, bo jest dwudziestowieczna. To znaczy, jest nam bliska kulturowo – nie komponowali jej goście w srebrnych perukach, tylko ludzie, którzy znali takie nowoczesne pojęcia, jak radio, samochód, samolot albo czołg. W każdym razie, jest to muzyka, w której łatwo się odnaleźć, a nie jakieś pitu-pitu napisane dla któregoś tam króla.
Niestety, co niektórzy kompozytorzy zeszłego wieku uznali, że muzyka powinna być oderwana od takich przyziemnych spraw jak melodia i ogólna “nadawalność do słuchania”. Eksperymentatorom nie udało się wprawdzie zrobić zbyt wiele dobrych dzieł, ale zepsucie reputacji dwudziestowiecznej muzyki poważnej poszło im całkiem nieźle. W powszechnym mniemaniu, muzyka klasyczna dwudziestego wieku (oraz współczesna) to więc “hałas”, “kakofonia” (por. dodekafonia), “syf”.
Tytułowa lista ma na celu z dnia na dzień zmienić to przekonanie. Tych ośmiu panów zdecydowanie nadaje się słuchania. Czytaj resztę wpisu »
Okładka singla. Znajdźcie Sinéad O'Connor
Łączenie hip-hopu z ostrym rockiem jest obecnie tak oczywiste, jak serek topiony. Ale cofnijmy się do czasów, kiedy takie oczywiste to nie było. W 1991 roku legenda thrash metalu Anthrax postanowiła nagrać na nowo piosenkę Bring the Noise legendy hip-hopu Public Enemy (z udziałem jej rapperów). Wynik połączenia Czytaj resztę wpisu »
Nirvana to był dobry zespół, a Nevermind to była dobra płyta.
With the lights out it’s less dangerous. He’s the one who likes all our pretty songs. We can plant a house, we can build a tree. One more special message to go and then I’m done, then I can go home.
Zachęcam do udziału w ankiecie. Na ostatnią, ukrytą piosenkę też można głosować, jeśli ktoś bardzo chce.
Po tym jak po modlitwie zagoił mu się ropień na palcu, Igor Strawiński nawrócił się na wiarę prawosławną. Dla słuchaczy najważniejszym skutkiem tego nawrócenia jest pochodząca z 1930 roku Symfonia psalmów. Oprócz nazwy, niewiele ma ona wspólnego z symfonią: są to po prostu trzy teksty biblijne, zaaranżowane na chór oraz dziwną (bo pozbawioną skrzypiec i altówek) orkiestrę. Dla mnie (ponoć też dla samego Dymitra Szostakowicza), to najlepsza rzecz, jaką Strawiński stworzył. Czytaj resztę wpisu »
Gdyby kogoś zaniepokoił tytuł, to wyjaśniam, że u mnie wszystko w porządku – to nie jest blog typu “ta piosenka mówi o tym, co teraz dzieję się w mym życiu” (a potem link do Baby I Love Your Way albo All by Myself). Blog ma prezentować dobrą muzykę, aby wszyscy potrafili taką rozpoznać – gdy cel ten zostanie osiągnięty, Maria Awaria pójdzie z torbami. Przejdźmy jednak do tej piosenki o rozstaniu. Jest to Go Your Own Way (1976) brytyjsko-amerykańskiej grupy Fleetwood Mac. Czytaj resztę wpisu »
Jay-Z ma kilka przebojów z niezłymi melodiami ale, o ile wiem, żadnej z nich nie wymyślił. W hip-hopie linii melodycznych raczej się nie tworzy, tylko się je bierze. Pierwszym i chyba największym przebojem rappera jest Hard Knock Life (Ghetto Anthem). Piosenka odniosła sukces nie dzięki (może i dobremu) rapowaniu Jay-Z, ale dzięki kojarzącej się z Ulicą Sezamkową, śpiewanej przez dzieci melodii refrenu. Czytaj resztę wpisu »
